| Sankamon's profile❉ CartoonninOPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
May 26 .. เมา ไง..เอ่อ...อ่าน blog มะวานแล้วก้อ
เอ่อ...อารมณ์คนเมา บวก นอยอ่ะนะ
มะคืนโทรไปหาสเต
นอยใส่เจ้าตัวด้วย..
วางหูเส็ด ส่งเมสเสจไปนอยอีกหนึ่งที
คือ...เค้าหลับอยู่อ่ะ...
กุก้อนะ.. นอย ทำไมวางหูชั้น..
ปัญญาอ่อนดีเฮะ...
ตอนเช้าได้เรื่องเรย...
โทรมาปลุกกุ เสียงเขียวปั๊ด
"ทำไมส่งเมสเสจมาแบบนี้"
กุก้อทำมึน...อารายเหรอ ไม่รู้เรื่อง..
ก้อ ด่ากุตามระเบียบ...
หิหิ...รู้หรอกว่างี่เง่า..ก้อเมานี่หว่า
วันนี้ สเตชวนให้ลาออกไปอยู่ด้วยกัน
ที่มาดากัสก้า...
ห่า......
อยู่ไหนของโลกเนี่ยะ
แล้วกุจะไปทำหำอ่ะไรที่นั่นเนี่ยะ...
-__-"
แม่ พ่อก้อยังต้องเลี้ยง
บ้านก้อยังต้องส่ง
สเตเอ้ยยยย.....จาเป็นไปได้ยังไง
อยากอยู่ด้วยกัน ก้อเข้าใจหรอกนะ
ชั้นก้ออยาก..
แต่...บางที ชีวิตเรามันก้อมีอะไรมากกว่าเราสองคนเน้อ...
กุ้ม..
ไปนอนเอาตียก่ายหน้าผากดีก่า..
Amore..Ti amo.. .....Dont know wot to do...
I hate this fucking distance
Hate yr fucking city..
hate eveything that makes us far away..
Im feeling so blue..
like i hav u...but i dont hav..
Im so lonely here...
I need u to be next to me..
hold my hand and hug me...
I dont know wot to do
I dont know how long I can stand in this situation..
Im fucking lonely..
Im fucking miss u..
I really dont know wot can i do....
I love u baby... May 23 ..ระยะทาง กับ ความรัก.ตอนนี้..
เรียกว่าเราต้องเผชิญกับระยะทาง กับ ความรัก ของจริง.
ที่สำคัญไปกว่านัน้..
คือ เงิน..
-__-"
จนทั้งคู่...ว่างั้น
สิ่งที่เชื่อมต่อเรากะสเตอยู่ในตอนนี้
คือ โทรศัพท์..
ตอนเช้า เราจะโทรไปปลุกสเตไปทำงาน..
บ่ายสี่ เค้าเลิกงานกะแรก...ก้อจะโทรมาหาคุยกันหนึ่งที
เที่ยงคืน เค้าเลิกงานอีกที..ก้อจะโทรคุยกันอีกทีก่อนนอน
บางที...
เหนื่อย..
คิดถึง..
อยากเจอ...
นอย...
การได้คุยกัน..
มันช่วยเหลือได้จริงๆ
การได้ฟังเค้าบอกรัก..
มันทำให้หายเหนื่อยได้จริงๆ..
เราไปเจอในเวป...เจอคำๆนึง น่ารักมาก
เป็นภาษาอิตาลี่..
เลยส่งเมสเสจไปหาสเต
"Ogni giorno ti amo sempre di piu'"
เจ้าตัวกรี๊ดกร๊าดใหญ่...
อิอิ...
"Everyday i love you more and more"
คุณชายไม่ยอมแพ้..
ถามเราว่า I love you ภาษาไทยอ่ะ อ่ะไร..
เราบอก รัก... "ผมรักคุณ"
พี่แกพูดเป็น..."พอมรักชุน"
บอกไม่ใช่ๆๆ "ผม รักก คุณ"
.."ผัว รัก คุ๊น"
-___-"
อ่ะ โอเคๆๆ
เราบอก "สเตฟาโน่ รัก การ์ตูน"
สเต..."สเตฟาโน่ ร้ากกก การ์ตู้นนนนนน"
555+
เราสอนอีก ว่า "รัก" อ่ะ แปลว่า Love
อ่านว่า Ruk
เค้าก้องง บอก เบบี้ อ่านคล้ายกะคำว่า Bitch เลยเหรอ
เราก้อห่า...Bitch อ่ะไรวะ...
อ้อ...."แรด"
ตาสเตเอ้ยยย นั่นมัน "rad"ไม่ใช่ "ruk"
ตอนนี้ สเต เริ่มพยามเรียนภาษาไทย ทีละคำๆ
พอพูดได้ ก้อเห่อ พูดดด ใหญ่เลย..
"มานี่ๆๆๆ"
"กอดกัน"
"คิดถุงๆๆๆ" (มันพูดแบบนั้นจิงๆ)
"รักน้าๆๆ"
"จุ๊บๆ"
555+
น่ารักดีๆ
ส่วนเราก้อพูดภาษาอิตาเลี่ยน
"Ciaoooo Piccolino" หวัดดีจ้า ที่รัก
"Come stai" สบายดีป่าว
"sto bene" ชั้นสบายดี
"Pronto" ฮัลโหล
"Buonanotte" ฝันดีน้า
"Mi Manchi" คิดถึงจัง
"Ti amo" ชั้นรักเทอออ
ได้แค่นั้นแหล่ะ สมองเมมน้อย
นี่เรียนมาสองเดือนได้แค่นี้หล่ะ
อิอิ...
อยู่ห่างๆกันแบบนี้..
เราเรียนรู้อย่างนึงว่า
การพูดจาหวานๆให้กันช่วยกันได้มากจิงๆ
บอกเค้าว่าเราคิดถึงเค้าแค่ไหน ...
ให้กำลังใจ...
อย่านอยให้มาก...ไม่มีไรดีขึ้นต้องบอกตัวเองไว้
ไว้ใจ...
อันนี้สำคัญสุด
เราเองด้วย...อย่าเหงาและหวั่นไหว..
เฮ้อ.....
จะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่น้า...
Baby....Mi Manchi อ่าห์.....
me, Gatto and Maya miss u ahh...
see???
hehe...
..Ti amo.. May 16 ..เยี่ยมบ้านสเต..เพิ่งกลับมาค่ะ..
ไปเยี่ยมบ้านเกิดของพ่อสเตมา..
อบอุ่น และ น่ารักสุดๆ
ตอนแรกนึกว่าจะเซ็ง
เพราะวันไปถึง คุณท่านมารับสาย
ปล่อยให้เรานั่งรอ (ตั้ง) 15 นาที... หุหุ
แหม ก้อคาดหวังว่าถึงแล้วจะมีคนมายืนรอนี่หว่า
แต่พอเจอหน้ายิ้มแฉ่งมา ก้อพูดอ่ะไรไม่ออก
ดีใจมากจริงๆ...
ไปถึงมิลานตอนห้าทุ่มได้..
กว่าจะขับไปถึงเมือง Cantu เมืองของสเตจริงๆ ก้อเที่ยงคืนได้
ไปถึงไม่รอช้า ไปแวะเก็บของ เปลี่ยนเสื้อผ้า ทักทายมามี้
พอเปิดเข้าไปในห้องสเตเท่านั้นอ่ะ..
ก้อเจอกับเจ้านี่เลย..
เคยบ่นว่าเจ้าตัวไปแล้วเหงา ไม่มีไรให้กอดเลย
พี่แกเลยซื้อเจ้านี่ให้ บอกว่าเอาไว้นอนกอดที่โดฮา
หุหุ...
หน้าเหมือนกันเลยนิ
จากนั้น สเตก้อพาไปโยนโบล์..
โดยที่ยังไม่ทันได้กินข้าวปลาอาหารใดๆ
ไปอัดแซนวิชที่โบลิ่งเอา..
เหอ เหอ.. กินหนมปังนี่ ไม่อิ่มเลยแฮะ..มันเอียนอ่า
กลับถึงบ้านประมาณตีสอง..หลับตายเลย เหนื่อยมากกกก
วันรุ่งขึ้น ตื่นมาเก้าโมงเช้า..
ไม่น่าเชื่อว่าคุณสเตจะตื่นอย่างว่าง่าย
ปกติกว่าจะแงะออกมาจากที่นอนก่อนเที่ยงได้เนี่ยะ
เล่นเอากุจะล้มลงนอนอีกรอบ.. หึหึ
อาบน้ำแต่งตัวเส็ด..มุ่งหน้า พุ่งดิ่งไปยังทะเลสาบโคโม่ที่พี่สเตแกคุยนักคุยหน้าว่าสวยเหลือเกิน..
ระหว่างทางก้อพาทัวร์เมืองซะนินึง..
เมืองเค้าน่ารักมากกก ออกแนวบ้านหลังเล็กๆ ถนนสายเล็กๆ คดเคี้ยวไปมา
ต้นไม้ ใบไม้ร่มเย็นมากๆ...
น่าอยู่สุดๆอ่ะ..
เตรียมพร้อมออกเดินทาง...คนเดินทางพร้อม..คนขับรถก้อพร้อม.. (เอ้ย พร้อมป่าววะนั่น)
ระหว่างทางไปโคโม่... เมืองน่าร้ากกกก
คุณสเตบอกว่า ไปถึงโคโม่แล้วค่อยถ่าย ถ่ายอ่ะไรนักหนา
ไม่เห็นมีอ่ะไรเลย มีแต่ตึกๆ
เอ้อออ...ก้อกุถ่ายตึกบ้านเมิงอ่ะแหล่ะ น่ารักดี
เค้าจะเป็นระเบียงเหล็กโปร่งๆเบาๆ
แล้วห้อยกระถางต้นไม้มีดอกไม้สีสดใสไว้..
น่ารักสุดอ่ะ...เอาไว้ทำที่บ้านมั่ง หึหึ
ประมาณยี่สิบนาที ก้อมาถึงโคโม่
เป็นเมืองท่องเที่ยวจิงอ่ะ..คนเอเชียตึ้มเลย
พวกคนจีน คนยี่ปุ่นให้ฮึ่มเลย
เก่งเน๊อะ รู้จักมาที่นี่กันด้วย
ถ้าเราไม่มีสเต ก้อไม่รู้หรอก อีโคม่งโม่อ่ะไรเนี่ย
ทะเลสาบโคโม่..สวยชิง..
ร้านกาแฟริมทะเลสาบ..ชิว น่านั่งสุดอ่ะ
โซนที่เราเดินๆอยู่เนี่ยะ เค้าเรียกว่าในเมืองเก่า.. คือเมือง Romantic
พอเรารู้เราก้อ ว้าวววว... โรแมนติก
สเตบอก..เอ้ยๆ ไม่ใช่โรแมนติกแบบนั้น คือ...โรมอ่ะ..โรม
มันมาจากเมืองโรม..
อ่าว... นึกว่าจะซึ้ง
แต่เมืองเค้าก้อโรแมนติกชิงๆนะ
ประตูเมือง โรแมนติก...
เวลาเดินผ่านประตูเมืองเข้ามาแล้ว ก้อจะเห็นตึกรามบ้านช่อง..
กะทางเดินอิฐเก่าสีเทาๆ
เป็นเหมือนทางเดินเล็กๆ แล้วก้อมีร้านรวงจุ๊กจิ๊กๆ สองข้างทาง
น่ารักมากมาย
แต่ขอโทดเหอะค่ะ สินค้าภายในร้านนี่ไม่ทำมะดาเลย
เสื้อผ้า แฟชั่นสุดริด.. คือ อนุรักษ์เมืองเก่าไว้แค่ facade
แต่สินค้าภายในทุกอย่าง เดิ้น ค่ะ เดิ้น
มุมน่ารักๆของเมือง..
ดู..ตาสเตถ่ายให้..ไม่เห็นไรเร้ยยยย
คนแถวนั้นถ่ายให้...อิอิ
เดินไปเดินมา ไปเจอร้านๆนึง น่ารักดี
เค้าใช้ผนังก่อนอิฐเปลือย
หน้าต่างบานเกล็ดยาวตามสไตล์อิตาเลี่ยน..
เราสองคนดูแล้วชอบมากกกก
ที่เคยคุยกันไว้ว่าจะทำโรงแรมเล็กๆที่เมืองไทยด้วยกัน
ก้อตกลงว่าจะเอาแบบนี้หล่ะ...
รูปแบบโรงแรมในอนาคต...อันยาวไกล 555
เป็นครั้งแรกที่มาอิตาลี่
แต่ปล. ชานเมืองอิตาลี่นะ
จะบอกว่า ชอบสถาปัตยกรรมของเค้ามากกก
ทำให้นึกถึงเมืองโลซานที่สวิส...
อารมณ์ประมาณกัน คือเมืองน่ารักๆ บ้านหลังเล็กๆ ทางเดิน ถนนหนทางก้อเล็กๆ
แต่ที่โลซานจะเจริญกว่า..ประมาณว่าทุกอย่างเข้ารูปเค้ารอยไปแล้ว
แต่ที่โคโม่นี่ ยังมีกลิ่นสังคมชนบทอยู่มาก
ถึงเมืองโคโม่เป็นเมืองท่องเที่ยวที่เจริญอยู่
แต่พวกตึกรามบ้านช่องก้อยังมีกลิ่นแบบคันทรี่ๆ น่ารักอยู่ทีเดียว...
ยิ่งเราเป็นพวกหลงสเน่ห์ของ texture อิฐที่อยู่กลืนกะต้นไม้อยู่ด้วย
มาที่นี่ถึงกะกรี๊ด...
อยากอยู่ขึ้นมาตะหงิดๆ
(อุอุ..แอบทำเนียน เจ้าของเมืองไม่ชวนซักคำ)
สวยแบบ อิฐๆ... รูปแรกนี่ บ้านสเตเลย... น่ารักมากมาย
เดินจนเหนื่อย..
หาซื้อ magnet ของสะสมเรียบร้อย
ตาสเตก้อเลือกของกะเค้าด้วย เราก้อนึกว่าจากเอาไปฝากใคร
จ่ายตังค์เส็ด เอามาให้..บอกว่าฝากให้แม่เราด้วย
อุ๊... แม่ ได้ลาบลอยเลยยยยยย
เราได้เสื้อเขียนว่า Ciao Bella มาด้วย สีชมพู น่าร้ากกกกก
ขอบคุณค่า....
เส็ดสรรพสเตก้อพาไปอีกมุมนึงของทะเลสาบ
ซึ่งคนน้อย และ สวยกว่ามุมมะกี้อีก...
เราเห็นแล้วก้อโอโห... อยากพาแม่มาจัง
แม่ต้องชอบแน่ๆ..
ไว้คราวหน้าพาแม่มาด้วยดีกว่า ตาสเตเห็นดีเห็นงามด้วยใหญ่
คงสนุกอ่ะ..แม่ช้นก้อพูดไทย
แม่แกก้อพูดอิตาลี่...เป็นล่ามกันมันเลยมรึ๊งงง
มุมสวยๆอีกด้านของทะเลสาบโคโม่..
พอกะลังจะกลับ สเตก้อบอกว่า คนเอเชียที่มาทัวร์เดินเที่ยวแถวนั้น
มองเค้าแปลกๆ..
ปกติเวลาเค้ามาเที่ยวคนเดียว ไม่เห็นมีใครสนใจ...เป็นเพราะเดินกะเราแน่ๆ
เอ่อ..แก...ไมใช่เพราะชั้นหรอก
กางเกงแกอ่ะ..
เค้ามองกางเกงแกอ่ะ..
คือ..ลายผ้าขาวม้าดีๆนี่เอง เราซื้อให้จากจตุจักร
คนเดินไปเดินมาแถวนั้นเค้าคง ไอ้เลี่ยนนี่ ไหงใส่กางเกงซะเอเชียเลย
เทรนใหม่ป่ะวะ...
หุหุ...เก๊มะล่า...
กางเกงเจ้าปัญหา..
เดินซะเหนื่อย..
ได้ต้นไม้ไปฝากแม่สเตด้วย..
เป็นดอกชบาดีๆนี่เอง
ที่คนที่นั่นเห็นแล้วตื่นเต้นกันมาก..
ไอ้เราก้อแบบ..ต้นเนี่ยะอ่ะนะ..ธรรมดาไปป่าว
เราอยากได้ดอกเดซี่ มันน่ารักดี
สเตบอกดอกเดซี่แกสิธรรมดา..
เชื่อชั้นซื้อชบาดีกว่า
กุก้อ..เอ่อ..ชบาก้อชบาวะ..
ห่า..
ชบาต้นจะพันห้า กุเพิ่งเคยเห็นนี่หล่ะ..
เดินทางกลับบ้านซะที..
ระหว่างทาง สเตพาแวะบ้านญาติติโกโหติกา
แล้วไม่มีใครพูดอังกิดซักโค้นนนนน..
เวลาได้ยินชื่อตัวเอง...
ชื่อ qatarairways ก้อจะรู้ว่า อ้อ พูดถึงชั้นอยู่
ก้อจะ...แฮ่...ยิ้มสู้หนึ่งที
น้องนู๋...(จำชื่อไม่ได้) หลานคนล่าสุดของสเต
น่าร้ากกกก...ชอบกำไลเรามา
เลยให้ไปซะเลย... เอาไว้ใส่ตอนโตนะนู๋นะ
พูดไปพูดมา
คนอิตาลี่นี่ก้อเหมือนคนไทยเลย
ตรงที่อายที่จะพูดภาษาอังกิดกัน
พวกเพื่อนๆญาติๆสเตนี่ เวลาจะหันมาคุยกะเราที
ก้อจะเขินๆ เก้ๆ กังๆ
เราก้อบอก เออ สเต
เด๋วแกไปบ้านชั้นก้องี้เหมือนกันแหล่ะ...
พวกมีภาษาเป็นของตัวเองก้อเงี๊ยะ..
คนเค้ามีอารยธรรม..
อีพวกลูกเรือชาติ อด. เซ้าแอฟทั้งหลาย
แม่ง ชอบมองว่าคนพูดภาษาอังกิดไม่เป็นเป็นคนโง่
ชิ ชิ... ชั้นไม่จำเป็นต้องพูดต่างหากหล่ะยะ
ไม่มีใครมาบังคับให้ชั้นพูดเหมือนพวกแกนิ...
ชิ ชิ..พูดแล้วของขึ้น..
กลับมาเดินทางต่อ..
จากนั้น เราก้อเดินทางกลับบ้าน เอาต้นชบาไปให้แม่..
แม่สเตกรี๊ดกร๊าด ขอบอกขอบใจ ... เออ จิงของมัน เค้าชอบต้นชบากันชิงๆด้วยแฮะ
อันนี้มะใช่ดอกชาที่ว่านะ..ดอกไม้หน้าบ้านสเตเด็ดมาให้แต่เช้าแล้ว..เอามาถ่ายด้วยซะเลย อิอิ
กลับมาบ้าน สเตทำสปาเกตตี้ซอสมะเขือเทศให้กิน
เป็นสปาเกตตี้ กะ มะเขือเทศจิงๆ
ไม่มีเนื้อ ไม่มีรสอย่างอื่นปนเลย
จะขอเติมซอสมะเขือเทศ พ่อครัวใหญ่ก้อไม่ให้
บอกว่า เนี่ยะ..อาหารอิตาเลี่ยนแท้ๆ จะไปเติมทำไมให้เสียรสชาด...
เอ่อ...
ก้อ...
มันจืดอ่าห์..
กินกะไวน์ขาวด้วย..เริดซะ..
กินเส็ด ก้อนอนดูทีวี..
ซักหกโมงเย็น สเตก้อปลุก บอกราตรีนี้เพิ่งเริ่มต้น อย่ามาทำอืด
เราก้อ...หา.. จิงดิ เหนื่อยแลว้นะวันนี้..
แต่งตัวแบบอืดๆ...แล้วสเตก้อพาเดินไปผับแถวบ้าน
ไปถึง เพื่อนเค้าก้อลากไป..บอกไปกิน Bomb
เป็นค๊อกเทลห่าไรไม่รู้ แรงสาดดดด..
กินไปแก้วนึง.. มึนเลย..
มึนเส็ด...ไปต่อ
ไปแวะผับที่สอง ชื่อ London Eyes
โมเดิ้ลเลย ผับนี้..มีเครื่องดิ่มอ่ะไรเหมือนลอนดอนทุกอย่าง
แต่พี่ชายสเตก้อสั่ง..ไวท์ไวน์ + แคมปารี่ ให้
ได่ข่าวว่าคราวที่แล้วกินแล้วเดี้ยงไปเลย..
เอ๊า....แดกก้อแดก..
เส็ด...ยัง ยังไม่พอ..
พี่ชายสเตกะแฟนเค้า
เรากะสเต
สี่หน่อ...ไปกินข้าวเย็นกันต่อ
ที่ร้านพิซซ่าแอนด์สเต๊ก ในเมืองโคโม่
เราสั่งสเต๊ก เพราะไม่อยากกินพิซซ่า..
ปรากดว่า....แม่เจ้า..จานใหญ่มากกกกกกกกกก
เป็นสเต๊กที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยกินแล้ว..
สเต๊กในตำนาน...
ระหว่างนั้น พี่ชายสเตก้อสั่งไวน์ผสมสไปร์มาให้กินไปด้ววย..
หึหึ...เอาเข้าปายยยยยยยยยยย
เริ่มรั่ว ทั้งสองคู่....
สองสะใภ้..กะพี่น้องตระกูล Burci
รูปหมู่ค่า...หลังจากกริ่มกันเต็มที่
คิดว่าคงหมดแล้ว กลับบ้านอน..
ยังค่า..
ยังพาไปกินกาแฟต่อ..ที่ร้านอ่ะไรซักอย่าง แต่งเหมือนอารบิกเลย..
ไอ้เราก้อคิดว่า เออ กินกาแฟอย่างเดียว ก้อชิวๆ เอาวะ..
ที่ไหนได้ หลังกาแฟ..
มีค๊อกเทลมหาโหด..แก้วใหญ่มากกกกกก
แถมเจ๊ใหญ่แกบอกว่า ต้องดืมรวดเดียวหมดนะน้อง
ไอ้เราก้อเมาแล้วไง...เค้าว่าไงก้อว่างั้น
แถมยังมาหลอกเราว่า กินตามพี่แล้วเด๋วนมโตแน่น้อง...
เรามองนมเจ๊แกแล้ว...
กระดกฮ๊วป รวดเดียวหมดเลย..
ผล... นมเท่าเดิม แต่กุเมาเหี้ย-เหี้ย
ยัง ยังไม่พอ...
ยังลากกกก อีชั้น ไปเกมส์ชอป
ไปเล่นขี่กระทิงหยอดเหรียญกัน
โอ้ยยยยยยย...กู้ กู กู... เมิงไม่ง่วงกันรึง้ายยยยยยย
ปรากดว่า เล่นกันหมดเลย สามคน
ส่วนเรา ไม่สามารถ เพราะเนื่องจากสภาพร่างกายที่เกือบเป็นศพแล้วในตอนนั้น
บวกกับกระโปรงที่สั้นปิดจิโบ๊ะ...
เกรงว่า ถ้าขึ้นไปขี่ จะทำให้คนแถวนั้นแตกฮือและพากันหนีกลับบ้านได้..
สเตกะพี่สนุกใหญ่ เล่นแม่งทุกอย่างบนโลกมนุษย์ใบนี้..
หนีบตุ๊กตามาให้เราได้อีกตัวด้วย..
อิอิ... สรุป ได้ตุ๊กตามานอนกอดสองตัวคราวนี้
และแล้ว...
และแล้ว...
ก้อได้กลับบ้านนอน..
มายก๊อดดดด.... เหนื่อยเจงๆ
นี่กุมาเที่ยวหรือไปออกรบเนี่ยะ...
แต่ทั้งๆที่เหนื่อยจะตาย..
แต่พอล้มตัวลงนอน กลับนอนไม่หลับ
ก้อจะต้องกลับพรุ่งนี้เช้าแล้วนี่เน๊อะ...
เฮ้อ....
ไอ้คนที่พลังเยอะๆ เล่นขี้กระทิงไปสองสามรอบมะกี้
หลับปุ๋ย ถีบยังไม่ตื่นเลย... สาดดดดดด
แปดโมง แม่สเตมาปลุกและบอกลา..
แต่กว่าคุณชายจะตื่น และเสด็จออกจากบ้านได้
โน่นนน...เก้าโมงเช้า
เดินออกมาหน้าบ้าน..
ดอกชบาที่มะวานซื้อมา...ออกดอกแล้ว..
เหมือนจะออกมาบอกบ๊ายบายเรา..
ได้เวลากลับถิ่นแล้ว..
เส้าจัง..
ยังไม่อยากกลับเลย...
สเตมาส่งที่ gate..
ร้องไห้อีกแล้วเรา...ไม่ชอบอารมณ์นี้เลย
อารมณ์แบบ จากลาเนี่ยะ..
แต่คราวนี้ไม่เส้าเหมือนคราวที่แล้ว..
เหมือนกะรู้ว่าเด๋วก้อเจอกันอีก..
แต่...
ก้อเล่นเอาร้องจนขึ้นเครื่องเหมือนกันอ่ะ...
Ciaooooo Baby...
.
.
.
ระหว่างเดินทางกลับ ผ่านเวนิสด้วย..ถ่ายรูปมาฝากกัน..สวยงามมากมายอ่าห์
May 09 ..View from Top..เพิ่งกลับมาจากวอชิงตัน..
หลังจากหลับไปหนึ่งตื่น ก้อคันมืออยากอัพสเปสดิกๆ
บินไปคราวนี้ โชคดีคือไปกะคุณนายก้อยศรี ช่วยเหลือเกื้อกูลกันดี แถมมีลูกเรืออินเดียน่ารักสองคนและผินสุดฮา
พร้อมกับตา Pritam รองหัวหน้าที่ chill ที่สุดในโลก...
แต่ที่ซวยคือ เจอลูกเราเซ้าแอฟสองตัว ที่คนนึงก้ออู้เก่งเป็นที่สุด ส่วนอีกคนแม่งทำงานด้วยปาก
ไม่เคนพบเคยเห็น คนเป็นแกลลี่แล้วอู้ได้เนี่ย มีเมิงนี่หล่ะ อีห่า Philip
งานตัวเองมีไม่ทำ เสือกทำงานรองหัวหน้า เดินตรวจตราทั้งเคบิน
เหว้ย อย่าพูดถึงแม่งเลย เสียประสาท
ไปคราวนี้ผู้โดยสารครึ่งลำ เหลือเชื่อเกิน
เพราะปกติไฟล์วอชิงตันจะต้องคราคร่ำไปด้วยผู้โดยสารอินเดียที่เคารพรัก พร้อมลูกเล็กเด็กแดงอีกนับล้าน
คราวนี้พอจะมีบ้างแต่ก้อประปราย พอรับมือไหว หึหึ
ถึงวอชิงตัน เจ๊ก้อยเหนื่อย เลยยึกไม่ไปกินอาหารไทยที่บุศรากะเรา
ส่วนเราอ่ะ เหนื่อยเหมือนกัน แต่หิวมากกว่า
เลยลากสังขารไปกินผัดขี้เมาทะเลเมนูเก่ง หร่อยยยยยยยย สุด
แถมสั่งผัดซีอิ้วกลับบ้านอีกหนึ่งที่ กะว่าไว้กินบนเครื่องวันพุ่งนี้
ที่ไหนได้ กลับมาที่ห้อง กลิ่นแม่งหอมหวนเหลือเกิน กุเลยแอบจกไปเกือบครึ่ง
-__-"
แหะ แหะ
..ผัดซีอิ้วในตำนาน
มาคราวนี้ได้ห้องใหญ่โต อะล่างฉ่าง
ใหญ่กว่าห้องปกติที่เคยได้ ไม่รู้ทำไม
แถมได้เตียง super duper King size ใหญ่โครตพ่อ
แต่นอนคนเดียว.... ชิ....
..ห้องที่ได้คราวนี้... ควรจะถ่ายตอนที่เรียบร้อยสวยงาม แต่ก้อไม่ทันระ แหมม ก้อตอนมาถึงมันง่วงนี่นา...อิอิ
โรงแรมที่อเมริกาจะเน้นอลังการงานสร้าง อย่างที่นิวยอร์ก ก้อจะเหมือนกันๆ คือเตียงต้องใหญ่ๆ สูงๆ ฟอนิเจอร์อ่ะไรก้อตาม
ต้องให้มันใหญ่สะใจคุณไว้ก่อน... ตกเตียงมาทีนี่คงมีเดี้ยงอ่ะ สูงมากก แต่ก้อนุ่มมากเหมือนกัน
เตียงเค้าจะนุ่มมมม มากกก หมอนก้อจะนุ่ม นอนสบายสุดอ่ะ...อยากขโมยกลับบ้านเลย
พอเช้ามามีนัดกะคุณนายก้อย ออกไปแรด shopping กันที่ Tyson mall
ห้องประจำ และห้องเดียวที่จะไปได้ในระแวกนี้
มีจุดหมายเดียวกันคือ iphone เราต้องซื้อให้ คุณนายน้องและนังซีบร้า
นัดไว้เก้าโมง...กรูตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง
เพราะสเตโทรมาปลุก หลังจากให้กุนอยไปวันกว่าๆ .. ชิ
..ยามเช้าจาก Hyatt Reston town เหมือนกุงเทพเลยเน๊อะ..
..ระหว่างรอรถเมล์ถ่ายรูปกันซะหน่อย..หุหุ สามสาวเตรียมกระเป๋าลากไปช๊อปโดยเฉพาะ..
ปรากดว่าไปถึงไม่มี iphone out of stock ซะงั้น
อีชั้นเลยได้ช๊อปอย่างอื่นแทนตามระเบียบ
ได้โลชั่นกะเทียน bath and body
กุงเกงใน victoria secret เช่นเคย
แชมพู และก้อเสื้อผ้าจาก forever21
คราวนี้เดินหาซื้อกระเป๋ากล้องใหม่ด้วย
เนื่องด้วยอันเก่าหายที่แฟรงเฟริต เนื่องจากใจลอยจัด
หาแทบตายก้อไมได้ถูกใจ...มาจบที่ร้าน papyrus
ถูกใจมากกก เพราะมันแรดดดด ได้ใจจิงๆ
..โฉมหน้ากระเป๋ากล้องสุดแรดใบใหม่..
กลับมาถึงโรงแรม นอนอีกหนึ่งที
แล้วตื่นมาบินกลับโดฮา
ระหว่างไฟล์คราวนี้ บินผ่านที่ไหนก้อไม่รู้แต่สวยมากก
เหมือนภูเขาโรยไฮซิ่ง..
ดูใน airshow ก้อเสือกเจ๊ง...
คิดเอาเองระกันว่าที่ไหนนะ..
กลับถึงโดฮา
เปิดอีเมลอ่านถึงกะยิ้มไม่หุบ
คุณสเตส่งเมสสุดหวานนนนนมาหา...
โอ้ยย คิดถึงเว้ยยยย...
อยากให้ถึงวันที่สิบสามเร็วๆจัง
yeah baby..as u said we r better together..
i can't wait untill 13rd!!
mi manchi...ma piccolino May 05 ..miss u..miss u................................
can anyone bring he back????
ขอไปงั้นแหล่ะ
รู้ว่าต่อให้ช้างมาฉุด สเตก้อไม่กลับมานี่แล้ว
เข้าวันที่ห้าของการอยู่แบบไม่มีสเต
เหงา เหงา..แต่ก้อโอเค
คิดถึงมากๆเข้า ก้อโทรไปง๊องแง๊งเอา
รู้หรอกนะว่าไม่ควร..
เพราะเค้าเองก้อบอก
ว่า อย่าเป็นแบบนี้สิ เค้าไม่อยากอยู่โดยที่รู้สึกว่าเราร้องไห้ตลอดเวลา
ก้อ อ่ะแหม มันคิดถึงนี่หว่า ไอ้โหด..
เค้าบอกเค้าก้อเข้าใจ เค้าก้อคิดถึง..แต่เราควรจะทำใจให้อยู่ได้เพราะมันต้องเป็นแบบนี้
แล้วก้อไล่ให้เอาเวลาไปตามเรื่องวีซ่า แล้วรีบๆบินมาเด๋วนี้เลย...
-___-"
ค่า.....คุณชาย
ชั้นหล่ะ วิ่งไปสถานฑูตงกๆ
ตัวเองไปเที่ยวเล่นอยู่ Como lake
ชิ ชิ....
ไปแล้วไม่พาไปแม่จะงอนหนีกลับโดฮาเลย
เรื่องวีซ่าไม่น่ายากอย่างที่คิด
มะวานไปตามเรื่องมาอีกที
คุณป้ามหาภัยคนเก่า คราวนี้มาแปลก
สงสัยจะกินยาถูกสำแดง หรือไม่ป้าแกคงได้โบนัสอ่ะไรมา
คราวที่แล้ว ทำท่าเหมือนเราเป็นพวกผิน จะหนีเข้าประเทศเค้าซะให้ได้
คราวนี้ พูดจากะเราดีเชียว บอกว่าจะส่งเรื่องให้นะ
แต่เทอต้องสัญญาว่ากลับมาแลว้จะต้องมารายงานตัวกะทางสถาฑูต ว่าเทอกลับมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว..
เราก้อ อ่ะค่ะ ได้ๆๆ
ป้าแกบอก อีกสองสามวันจะโทรมาเรียกให้เอาพาสปอร์ตเข้ามา
แปลว่า...ได้ใช่มั้ยอ่ะ...
มาย ปิกโกโร่
เค้าจาได้ไปหาแว้วน้า
เราจะได้เจอกันแว้วนะ..
รอก้อแต่ขอให้แลกตารางกะเตยได้
ก้อจะได้ไปที่นั่นนานขึ้นอีกหนึ่งคืน....
ขอให้ได้ด้วยเท้อดดดด...
ถ้าใครก้อตามกำหนดให้เราต้องห่างจากตาบ้านี่
ก้อช่วยเมตตาให้เราเจอกันบ่อยๆด้วยเถอะ...
นะ นะ น้า....
May 03 ..better..เพิ่งกลับมาจากแฟรงเฟริต..
หลังจากนอนร้องไห้ นอยเกือบไม่ไปบินมะวันก่อน
พอได้ทำงาน
พอได้ทำอ่ะไรบ้าง
พอได้เปลี่ยนสถานที่..
อ่ะไรๆก้อดีขึ้น...
แต่ก้อคิดตึ๋งๆๆๆ
คิดถึง....
เฮ้ออ....
ไปถึงแฟรงเฟริต..ลูกเรือน่ารักมาก
ชวนกันไปเที่ยวแรดกลางคืน
ปกติ...กุนิ..ไม่มีพลาด
แต่วันนี้...
ไม่ใช่หว่ะ...
วันนี้...
ผิดจุด....
ไม่ไป...
นอย..
ไม่มีรม..
พอขึ้นมา เปิดมือถือ ให้เมสเสจ Ste..
ห่า...อยากไปแระ..
รมดีขึ้นมาทันที...
แต่ไม่ทันแระ...เค้าไปกันแระ..
นอนแม่ง....ยาวววววโครต
ตื่นมาตีสอง...ฮ่วย..รู้สึกเหมือนจะเป็งลม
คือ ไม่ได้แด๊กอ่ะไรเลย ทั้งวัน
นอนนนนอย่างเดียว..
มาม่าก้อไม่ได้เอามา
กาต้มน้ำก้อไม่มีให้..
โอ้ยยยยยยยยยยยย
กุจะตายเป็นศพคาแฟรงเฟริตมั้ยเนี่ยยยย
พะเงิบๆ มากดโทรศัพท์ มือนี่ สั่นดิ๊กๆเลย
สั่งไส้กรอกเยอร์มันมากิน กันตายเว้ย
ถูกสุดแล้ว...
พอมาเสริฟ...
ครือ...
อีคุณโรงแรมคะ...
ถึงแม้มึงจะเอาเด็กเสริฟหุ่นบึ๊กมาเสริฟล่อตาล่อใจกุ...
แต่อีใส้กรอกอันเท่าเจี๊ยวเด็กสองอัน มันฝรั่งอีกสี่ บวกมัดสะตาดในถ้วยเท้าจิ๋มมด กับราคาแปดยูโรเนี่ยะ
ต่อให้เมิงเอาแบทพริทมาเสริฟ กุก้อยัง still กริ๊ววววว...
ห่า.....
ไม่ได้รู้สึกหายหิวเลย
ข่มตาหลับ รอเวลาเช้า...จะไปกินอาหารไทยที่ร้าน snake box ซะให้ปรี้เลยยยยย..
เช้า... ตื่นมาเจ็ดโมงครึ่ง
ไม่ได้ฟิตเล้ยยยยยยยยยยยยยยย
หิวโว้ยยย
พุ่งดิ่งไปแอร์พอร์ตทันใด
นั่นไง กุว่าแล้ว... ร้านเปิดสิบโมง
ไม่ไหวแล้ว...หาไส้กรอกเยอรมันกินรองท้องไปก่อนแว้วกัน
อิอิ...
มาถึงแว้วว....แอร์พอร์ตแต่ร้านยังไม่เปิด...ไปเนียนกินไส้กรอก..อันนี้ดอกไม้ในร้าน น่ารักดัอ่ะ
แล้วก้อไปเดินหาซุปเปอร์มาเกต ในแอร์พอร์ต
หานานมากกก ด้วยความฉลาดของกุ
สุดท้ายก้อหาเจอ หุหุ
อยากซื้อขาหมูเยอรมันกลับมาฝากเพื่อนๆมากก
แต่กัวจะได้ตั๋วคอนเฟริมกลับไปกินขาหมูที่เมืองไทยตรอดกาลล
อดแดกระกัน เพื่อนกุ
และแล้วในที่สุด สิบนาฬิกาก้อมาถึง..
เข้าไปไม่คนเลย เพิ่งเปิดสุดอ่ะ..
สั่งหมูผัดพริกเลย...แซบสุด หร่อยมมากกกก
กะลังกินๆอยู่...
โทรศัพท์ดัง...
"Ste.Italy"
อ่ะ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
my piccolo โทรมา...เอาไงดี
รับแล้วเราเสียตังค์ด้วยดิ...
เอาไงๆๆๆ
Helloooooooooooooooo
รับแม่งเรย...
อุอุ
ดีใจจัง...
คิดว่าจะคิดถึงอยู่คนเดียว
นึกว่า พอกลับบ้านไปก้อคงลืมเราแล้วมั้ง...
เค้าถามเรื่องวีซ่า สั่งให้ไปตาม กัวจะไม่ได้...
เฮ้อ....
มะไหร่จะได้เจอกันอีกทีน้า..
ฟ้าจ๋า
พระเจ้า..
ใครก้อตาม..อยู่บนนั้น..
ให้เราได้เจอกันเหอะน้า...
ดูเหมือนจะยากเย็นเหลือกัน...
-__-"
...My Piccoloooo...
...Mi manchi..
May 01 He's gone..he's already gone..
yesterday nite..
we were together untill he walked in to the immigration..
I cried..
He cried..
2 months ago we spend every single time together..
going out..
dinner..
party..
watching the movie..
after work..
before work..
everyday... i hav to hear "caiooooo Piccolina"
"Sweetyyyy"
"Babyyyy"
"Jub jub"
Ciaooo......................
from now I ll havn't say this word like everyday again..
No Italian food every afternoon...
No Ciao good morning..
No sweet dream from my Piccolo..
No cinima on every Sunday..
No my Piccolo here...
Doha is empty..
I dont know how to go on my life...
I really miss him...
really...
I feel like my half part of me disappear..
I feel empty...
anyone, whoever....
plz let's us hav each other again...
Plzzz....
Plz
I can't stop my tear now..
|
|
|
